X
تبلیغات
تنهایی من
نوشته هایی از دردو دل تنهایی
سلام به همه ی دوستای عزیزم. مدت خیلی زیادی بود که نیومده بودم،واقعا دلم تنگ شده بود. امیدوارم از این به بعد دیگه از این غیبتای طولنی نداشته باشم.


من امدم،نمیدانم تو هم منتظر من هستی یا باز هم مرا فراموش کردی.

من امروز تنها آمدم اما این امدن را جاودانه میکنم.

تو که نباشی همه چیز آرام است،حتی دیگر گلدان لب طاقچه هم لبخند میزند. اما نمیدانم او هم مثل من لبخندش تصنعی است یا نه...

خیلی وقت است که دیگر نمیخندم فقط برچسبش را بر لبانم میگذارم.

خیلی وقت است که دیگر نمیشنوم اما گوش میدهم...

خیلی وقت است که دیگر نمی بینم اما راه میروم...

خیلی وقت است که قلبم میزند اما خالی از احساس...

من هستم اما خیلی وقت است که دیگر نیستم...

این روزهایم چقدر طولانی و یکنواخت شده؟ فقط 1ساعت زندگی میکنم،23ساعت دیگر فقط کپی است...

راستی تو هم مثل منی؟ اصلا چرا باید مثل من باشی؟؟؟

تو اگر مثل من بودی باید الان در کنار من بودی تا باهم راه برویم،بخندیم،بشنویم،ببینیم ،احساس کنیم و باشیم...

اما حالا من هستم، تنهای تنها...


+ نوشته شده در  جمعه 31 خرداد1392ساعت 20:41  توسط بیتا  | 

سلام به همه ی دوستای خودم

فکر کنم چند ماهی میشه که نیومدم و واقعا هم دلم واسه همتون و وبلاگم خیلی تنگ شد... همه چیز دست به دست هم دادن که من واقعا تو این مدت نتونستم بیام بهتون سر بزنم و امیدوارم از این به بعد بتونم همیشه بیام... دوستون دارم...


دست نوشته های بیتا...

                                                بی حوصله...

چه ساعتهای دلگیری چه روزهای نفسگیر و خسته کننده ایست

خسته ام ... بی حوصله از این همه تکرار...

دلم یک جای خالی میخواهد که فقط من باشم و آسمان بالای سرم

                   یک قلب خالی که فقط برای بودن من بتژد!

                           و یک نگاه نگران که فقط دنبال من باشد...

خاطرات... چقدر آدم ها را به بازی میگیرند؟؟؟

وقتی شادی به یاد آنها میگریی و وقتیکه غمگینی به یاد گذشته ات میخندی...

                    این است زندگی ما...

                                            عجیب است...

کاش میشد خاطرات هم مانند تاریخ ها میگذشتن و فراموش میشدند!

     دیگر هیچ حسرتی بر بودنها و نبودنها نبود!!!
                    اینگونه بهتر زندگی میکردم...

ولی من یاد و خاطراتت را بایگانی کردم وهر لحظه آنها را گردگیری میکنم و همه چیز دوباره برایم نوستالژی میشود...

  از تمام رفتنها و ماندنها فقط یاد گرفتم برای بودن و زندگی کردن باید بیرحم و سنگدل باشی...

احساساتت را دفن کنی و هیچوقت دوست داشتنت را ابراز نکنی...

 سوء استغاده می کنند از صداقتت. از احساساتت و از مهربانیت

             اما... من بودن بهتر را یاد میگیرم

                       بودن بدون وجود تو...

  آرامش را یاد میگیرم بدون احساسات دروغینی که فقط حرف باشد!

                              من هستم با خدایی که همیشه با من است...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 4 مرداد1391ساعت 18:56  توسط بیتا  | 

سلام به دوستاي گلم.

خيلي وقته نتونستم بيا وبلاگم... امروز تازه فرصت پيدا كردم كه يه سري به خونه ي كوچولوي خودم كه پر از دلتنگيام بزنم. راستي 4شنبه سوري مبارررك...

من كه امروز واقعا دلم گرفته ، حتي حوصله ي خودمم ندارم، كاش ميتونسم اين چيزايي كه تو دلم هست و بندازم تو آتيش و بسوزونم،اما حيف كه نميشه، نميدونم از دست خودم دلگيرم يا اين ثانيه ها يا اينكه ... بيخيال، ميگذره...


دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده ي شب مي كشم

چراغ هاي رابطه تاريك اند

چراغ هاي رابطه تاريك اند

كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشك ها نخواهد برد

               پرواز را به خاطر بسپار

                                پرنده مردني است...


   ناگزير از سفرم، بي سرو سامان چون "باد"

به "گرفتار رهايي" نتوان گفت آزاد

كوچ تا چند؟! مگر ميشود از خويش گريخت

"بال" تنها غم غربت به پرستوها داد

اينكه "مردم" نشناسند تو را غربت نيست

غربت آن است كه "ياران" ببرندت از ياد

عاشقي چيست؟ به جز شادي و مهر و غم وقهر؟؟

نه من از قهر تو غمگين، نه تو از مهرم شاد

چشم بيهوده به آيينه شدن دوخته اي

اشك آن روز كه آيينه شد از چشم افتاد...


+ نوشته شده در  سه شنبه 23 اسفند1390ساعت 19:30  توسط بیتا  | 

سلام به دوست جوناي خودم. اميدوارم كه خوبه خوب باشيد و عزاداريتون مقبول درگاه حق.

و سلام به اون آدم ناشناس كه واسه من نظر ميذاره و خودشو معرفي نميكنه! برام جاي سوال كه چرا اين كارو ميكنه؟شايد فكر ميكنه اگه نگه خيلي بهتره .اما شايد من منتظر حضورش تو وبلاگم باشمو اينكه بدونم مياد خيلي خوشحال شم.اما اگه دفعه ي بعد اومدي لطفا خودتو معرفي كن. . . ممنون


ادبيات عشق ميگويد:سرنوشت را بايد از سر نوشت تا به كاميابي رسيد.

شيمي عشق ميگويد:اسيد سولفوريكش را زياد كنيد، تا بسوزاند.

فيزيك عشق ميگويد:با بزرگترين اهرم ها هم نميتوانيد مرا از روي زمين روح معشوقم بلند كنيد.

رياضي عشق ميگويد:اگر تو بگويي ميپذيرم كه 2*2 ميشود 5 تا.

پزشكي عشق ميگويد:اگر روزي قلبم برايت نتپد،ان را با عمل جراحي درمي اورم،جايش شلغم ميكارم.

مهندسي عشق ميگويد:بناي عشقت را با چنان بتوني از محبت در دلم زيرسازي كرده ام كه زلزله ي حضور هيچ بدخواهي نمي تواند انرا خراب كند.

فلسفه ي عشق ميگويد: ما براي وصل كردن امديم. . .

+ نوشته شده در  جمعه 11 آذر1390ساعت 18:39  توسط بیتا  | 

                       آدم دلش. . .

آدم دلش خوش باشد و . . . شايد همين كافيست

درويش را گاهي كمي نان جوين كافيست

آن سوي دنيا؟ آسمان آنجا همين رنگ است

ديوانگي هاي مرا اين سرزمين كافيست

حالا بگو! چيزي بگو تا دلخوشم سازد

كاما، پرانتز، ازدحام نقطه چين كافيست

با ديگران از راز عصيانم، مگو چيزي

اين كشتي ديوانه را يك سرنشين كافيست

با هر نفس آرامشم تحليل خواهد رفت

كي ميرسم كي؟ اين همه ديوار چين كافيست

هي اتفاق تازه،اما. . . عاشقي خوب است

آدم دلش خوش باشد و . . . اري همين كافيست

+ نوشته شده در  پنجشنبه 19 آبان1390ساعت 19:53  توسط بیتا  | 

- سلام به همه ي دوست جونام. امدم واسه يه عذرخواهي كه انقدر دير به دير بهتون سر ميزنم،اخه كلاسام شروع شده و وقت نميكنم بيام وبلاگم ولي همتونو دوست دارمو به يادتون هستم...

- شبها، كه سكوت است و سكوت است و سياهي

آواي تو مي خواندم از لايتناهي.

آواي تو مي آردم از شوق به پرواز

شب ها كه سكوت است و سكوت است و سياهي

امواج نواي تو، به من مي رسد از دور

دريايي و من تشنه ي مهر تو، چو ماهي

وين شعله كه با هر نفسم مي جهد از جان

خوش مي دهد از گرمي اين شوق، گواهي

ديد از تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سرخوشم از لذت اين چشم به راهي

اي عشق تو را دارم و داراي جهانم

همراه تويي، هرچه تو گويي و تو خواهي...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 27 مهر1390ساعت 13:28  توسط بیتا  | 

                    مرور خاطره ها. . .

مرور خاطره ها انگار كار ما شده است

چه لحظه هاي قشنگي ز ما جدا شده است !

مرور ميكنم هر روز خاطرات قديم

دوباره زخم دل انگار وا شده است

دوباره در پي چيزي ز جنس گمشده ها. . .

گمان برم كه كنون سخت نخ نما شده است

هماي اوج سعادت به بند و دام تو باد

كه بخت خوب تو از خواب پا شده است

براي خاطر من ساخت قطعه، ساز جهان

ولي تمام نتش صد هزار لا شده است

دلم از اين همه پرسش كه پاسخي نشنيد

تمام هفته و روزش پر از چرا شده است

دوباره فرصت نو از كفم برفت، افسوس

دوباره نقطه سرآغاز ماجرا شده است

دريغ و حسرت و افسوس ماجرايي نو

تمام حجم زبانم، خدا خدا شده است. . .

+ نوشته شده در  چهارشنبه 13 مهر1390ساعت 15:55  توسط بیتا  | 

                        ندارد چشم من، تاب نگاه صحنه سازيها

                       من يكرنگ بيزارم، از اين نيرنگ بازيها

               زرنگي، نارفيقا! نيست اين، چون باز شد دستت

                  رفيقان را ز پا افكندن و گردن فرازيها

             تو چون كركس، به مشتي استخوان دلبستگي داري

               بنازم همت والاي بازو، بي نيازيها

                  به ميداني كه مي بندد پاي شهسواران را

                 تو طفل هرزه پو، بايد كني اين تركتازيها

                تو ظاهرساز و من حقگو، ندارد غير از اين حاصل

               من و از كس بريدنها، تو و ناكس نوازيها...

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 شهریور1390ساعت 13:6  توسط بیتا  | 

                               ديريست از خود، از خدا، از خلق دورم

                               با اين همه در عين بي تابي صبورم

                               پيچيده در شاخ درختان، چون گوزني

                               سر شاخه هاي پيچ در پيچ غرورم

                               هر سوي سرگردان و حيران در هوايت

                               نيلوفرانه پيچكي بي تاب نورم

                               بادا بيفتد سايه ي برگي به پايت

                               باري،به روزي روزگاري از عبورم

                               از روي يك رنگي شب و روزم يكي شد

                               همرنگ بختم تيره رخت سوگ و سورم

                               خط مي خورد در دفتر ايام ، نامم

                               فرقي ندارد بي تو غيبت يا حضورم

                               در حسرت پرواز با مرغابيانم

                               چون سنگ پشتي پير در لاكم صبورم

                              آخر دلم با سربلندي مي گذارد

                              سنگ تمام عشق را بر خاك گورم...

                                    

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 شهریور1390ساعت 15:13  توسط بیتا  | 

                                                      ميعاد

در فراسوي مرزهاي تن ات تو را دوست مي دارم

آينه ها و شب پره هاي مشتاق را به من بده

روشني و شراب را، آسمان بلند و كمان گشاده ي پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده    و راه آخرين را

                          در پرده يي كه مي زني مكرر كن.

در فراسوي مرزهاي تن ام تو را دوست مي دارم

      در آن دور دست بعيد كه رسالت اندام ها پايان مي پذيرد

و شعله و شور و تپش و خواهش ها      به تمامي      فرو مي نشينند

                و هر معنا قالب لفظ را وا مي گذارد

چنانچه روحي

                  كه جسد را در پايان سفر،

تا هجوم كركس هاي پايان اش وانهد

               در فراسوي عشق تو را دوست مي دارم،

در فراسوي پرده و رنگ

                        در فراسوي پيكرهايمان

                          با من وعده ي ديدار بده !

+ نوشته شده در  سه شنبه 15 شهریور1390ساعت 13:3  توسط بیتا  | 

                      تولد    تولدم مبارك. . .

چه بي صدا فراموش شدم! نميدانم بايد به خودم تلنگري بزنم يا به عقربه هاي ساعت؟؟؟ باور نداشتم كه روزي اينگونه مرا از ياد ببري! چقدر رفتن و به روياها سر سپردن؟

ديروز دوباره هواي با تو بودن به سرم زد،اما فقط به يادت گريستم. شايد دوباره دلم مي خواست كه تو اولين نفري باشي كه يادم بياوري باز هم 1سال از بهار عمرم گذشت... اما...

اما جاي خاليت را فقط با نامه هايت پر ميكنم. در فكرم اين است كه تو هم در فكرت به ياد من هستي و تولدم را جشن ميگيري و با بوسه اي عاشقانه به من تبريك ميگويي... :-(

1 سال ديگه گذشت. فردا تولدم. اين سومين تولدي كه تنهام و تو نيستي... شايد اصلا روزشم يادت رفته؟ نميدونم... ديگه مغزم كار نميكنه، واقعا هنگ كردم... اميدوارم از فردا بهترين روزا در انتظارم باشه. به بزرگي و مهربوني خدا هيچ شكي ندارم. ميدونم خيلي دوستم داره چون منم عاشقشم...

خدايا كمكم كن... ميدونم بهترين چيزارو برام ميخواي و بهم ميدي... امين...

                             تولدم مبارك...

+ نوشته شده در  پنجشنبه 10 شهریور1390ساعت 20:25  توسط بیتا  | 

دلم مي سوزه واسه نامه هاي پست نشده اي كه گوشه طاقچه بوي كهنگي گرفتن، براي گلهاي سرخي كه گوشه ميز آروم آروم خشك شدن، براي حرفهاي نگفته اي كه گوشه ي يه ميز تلنبار شده، بغض هاي فرو خورده اي كه هيچ وقت فرصت شكستن پيدا نكردن، اشك هايي كه تو قاب دو تا چشم منتظر يخ زدنن و قلب تنهايي كه غريبونه شكست.

براي سكوت سنگين اتاقم كه هيچ وقت سلام رو تجربه نكرد...

از همه مهمتر واسه خودم، كه دلم واسه همه ي اينا مي سوزه ولي اينا دلشون واسه ي من نمي سوزه...

+ نوشته شده در  دوشنبه 7 شهریور1390ساعت 23:37  توسط بیتا  | 

                                 كوتاه اما زيبا...

- يادته يه روز بهم گفتي هروقت خواستي گريه كني برو زير بارون كه نكنه نامردي اشكاتو ببينه و بهت بخنده... گفتم:اگه بارون نيومد چي؟ گفتي: اگه چشماي قشنگ تو بباره،آسمون گريش ميگيره...گفتم:يه خواهش دارم! وقتي آسمون چشمام خواست بباره تنهام نذار... گفتي : به چشم...

حالا امروز من دارم گريه ميكنم اما آسمون نمي باره، توهم اون دور دورا ايستادي و داري بهم ميخندي...

- مرا ياد كن،كه ديري است از خاطرها رفته ام.مرا بسوي خود بخوان، بگذار سخن بگويم كه روزگاريست مهر خاموشي بر لب زده ام. محتاج آرامشم،بال پروازم شكسته و در هياهوي مردمان گم گشته ام. اگر به سويم آيي و باورم كني دوباره بال ميگشايم و تا ابديت همراه تو پرواز را تجربه خواهم كرد...

- روزي با دو چوب كبريت آدمكي ساختم تا تنهاييم رو باهاش قسمت كنم و امروز اتاقم پر شده از آدمكهاي چوبي ولي هنوز تنهام...


+ نوشته شده در  شنبه 29 مرداد1390ساعت 17:38  توسط بیتا  | 

                               جام اگر بشكست. . . ؟؟؟

زندگي در چشم من شبهاي بي مهتاب را ماند،

شعر من نيلوفر پژمرده در مرداب را ماند،

ابر بي باران اندوهم،

خار خشك سينه ي كوهم،

سال ها رفته است كز هر آرزو خالي ست آغوشم،

نغمه پرداز جمال و عشق بودم،  آه

حاليا،خاموش خاموشم، ياد از خاطر فراموشم!

روز،چون گل،مي شكوفد بر فراز كوه

عصر،پرپر مي شود اين نو شكفته -در سكوت دشت-

روزها اينگونه پرپر گشت، لحظه هاي بي شكيب عمر

چون پرستوهاي بي آرام در پرواز، رهروان را چشم حسرت باز...

اينك اينجا شعر و ساز و باده آماده است،

من- كه جام هستيم از اشك لبريز است- مي پرسم:

در پناه باده بايد رنج دوران را ز خاطر برد؟

با فريب شعر بايد زندگي را رنگ ديگر داد؟

در نواي ساز بايد ناله هاي روح را گم كرد؟

ناله ي من مي تراود از در و ديوار

آسمان- اما سرا پا گوش و خاموش است!

همزباني نيست تا گويم به زاري- اي دريغ-

ديگرم مستي نمي بخشد شراب،

جام من خالي شدست از شعر ناب،

ساز من: فريادهاي بي جواب!

نرم نرم از راه دور

روز،چون گل مي شكوفد بر فراز كوه

روشنايي مي رود در اسمان بالا

ساغر ذرات هستي از شراب نور سرشار است- اما من:

همچنان در ظلمت شب هاي بي مهتاب ،

همچنان پژمرده در پهناي اين مرداب،

همچنان لبريز از اندوه مي پرسم:

               جام اگر بشكست؟

               ساز اگر بگسست؟

               شعر اگر ديگر به دل ننشست؟...



+ نوشته شده در  یکشنبه 23 مرداد1390ساعت 15:46  توسط بیتا  | 

دل نوشته های من

                                               بی جواب...

اینجا دگر کجاست؟     چقدر بی سرو سامان!

باز بایدتاوان کدامین گناه را بپردازم؟؟؟

باید چگونه به تمام این سوالهای بی معنا جواب دهم؟؟!

                           دیگر توانم نیست...

زیستن برای چیست؟    نگران بودن و دلهره داشتن...

ترس از نرسیدن به تمام آرزوهایی که تو در میان آنی

          چقدر رفتن و نرسیدن؟؟

                              چقدر ناله برای روزهایی که شاید هیچوقت نیاید؟

              اینها برای چیست؟ 

                                           رفتن و باز هم رفتن...

راستی چه کسی جواب این سر درگمی ها را می دهد؟

چه کسی برای آرزوهای قشنگ من دعا می کند؟

دیگر حتی دلم نمی خواهد به روی گلهای باغچه بخندم٬دلم نمی خواهد حتی برای رسیدن به فرداها انتظار بکشم...

چشم ببندم و دوباره که نگریستم باز هم به دلهره ها بیندیشم...

                     کاش در جهانی دیگر به دنیا می آمدم!

راستی آیا کسی برای زیستنم از من سوالی پرسید؟؟؟

               آیا کسی برای ناله هایم جوابی داد؟؟؟

پس چرا من محکوم به جواب دادن به این همه سوالهای بی پاسخم؟؟؟!

تا کجا باید بروم؟؟

                    تا کی باید به امید رفتن و نرسیدن تمام این زجرها و حرفها را به جان بخرم؟؟

دیگر خسته شدم٬از همه کس٬از همه جا...

خداوندا!       تو می دانی چقدر سخت است با این سردرگمی ها در این کره ی خاکی زیستن...

                   پس کمکم کن٬ به خدایی خداییت و به عظمت و بزرگیت...

+ نوشته شده در  شنبه 15 مرداد1390ساعت 18:31  توسط بیتا  | 

هر که دیدست مرا گفته غمی بامن هست

                                                غمی آواره که در هر قدمی با من هست

در دلم هر طرفی مجلس ذکری برپاست

                                                 حاجت و روضه به قدر حرمی با من هست

سر مویی دلم آشفته گیسویی نیست

                                                 گیسویی نیست ولی پیچ و خمی با من هست

میخرم از همگان تا بفروشم به خودم

                                                 تا بخواهید غم از هر قلمی با من هست

شده در هر نفسم شکر دو نعمت واجب

                                                "آه" در هر دم و بازدمی با من هست...

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 8 مرداد1390ساعت 17:22  توسط بیتا  | 

درد و دل...

سلام به دوستای گلم که هیچوقت تنهام نمیذارن... گفتم تنهایی! ۲روز حال خوبی ندارم... به قول یکی از دوستام نمیدونم چه مرگمه؟ فکرم خیلی مشغول٬ سوالای مسخره ذهنمو درگیر کردن٬خودمم نمیدونم چی میخوام؟ا  حالا دیگه وقتی اینجوری میشم حرفای دلمو مینویسم رو کاغذ... امروزم یکیشونو انتخاب کردمو میخوام براتون بنویسم٬امیدوارم با خوندنو نظر دادنتون خوشحالم کنید

                     ای کاش...

نمیدانم پرواز پرنده را بخاطر بسپارم٬یا تنهایی خودم را؟؟؟

به تو گفتم در قلبت خانه ای برای من درست کن٬اجاره بهایش با من!!!

نمیدانم اسیر نا امیدی شدم یا باز هم افکار گیج مرا اسیر کردند؟ فکر نبودنت استخوانهایم را میشکند٬قلب شکسته ام که جای خود دارد...

اگر لحظه ای نگاه گرمت را از من بگیری فکر از دست دادنت حنجره ام را سخت میفشارد...

ماهی ها هم گریه میکنند٬نگرانند که اینبار کدامشان اسیر قلاب من و تو میشوند؟! غژ غژ پل چوبی متروک بر مغزم میخ میکوبد٬نگرانم از افتادن آن مرد پیر و سالخورده که هنوز در جستجوی عشق کودکی خود٬جنگل پیمایی میکند...

بزرگ شدمان بهانه ای بود برای از یاد بردن تمام لحظات شیرین باهم بودن...

دیگر حتی ذهن کوچک باغچه هم پرشده از برگ ریزان پاییز... کلید تنهایی ها را بدست دریا سپردم... به دیدارم که میایی ۲۳ بار بر در ذهنم بکوب تا آغوشم رابرایت بگشایم...

۲۳بار نامم را بر زبانت بیاور تا شاید دلخوشی باشد برای ۲۳ بهاری که گذشت...

                   دستان کوچکم را آشیانه ی آن مرغ عشقی میکنم که درنبودنم٬ جای خالیم را با شاخه گلی پر میکند! ای بینهایت پایداری در برابر عظمت سختی ها!

        دوستت دارم بخاطر وجود با ارزشت...

صبح که شد از گلهای باغچه برایت سبدی درست میکنم و جانم را در آن میگذارم و پیشکشت میکنم...

ای وای...               نمیدانم تو هم اینگونه مشتاق من هستی یا بازمن در منجلاب تنهایی فرو میروم؟؟؟

کاش با چشم دل میشد اعماق قلبت راببینم٬حرف دلت را بشنوم تا دیگر بر سر دو راهی قرار نگیرم...

الان که مینویسم گونه هایم خیس و فقط تو در عمق ذهن و فکرم هستی... کاش میدانستم من هم در عمق آرزوهایت خانه ای دارم؟؟؟

به یاد من هستی آن لحظه که من از یادت نمی کاهم؟؟؟ نمیدانم جوابت را بر فرض درستی بگذارم یا جوابیست برای دلخوشی من؟؟؟؟؟

                                       ای کاش...

                                   

+ نوشته شده در  دوشنبه 3 مرداد1390ساعت 16:50  توسط بیتا  | 

پرنده فقط یک پرنده بود...

پرنده گفت: چه بویی٬ چه افتابی٬ اه!

بهار امده است

و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت.

پرنده از لب ایوان پرید٬ مثل پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود

پرنده فکر نمی کرد

پرنده روزنامه نمی خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده ادم ها را نمی شناخت

پرنده روی هوا و بر فراز چراغ های خطر

در ارتفاع بی خبری می پرید

و لحظه های ابی را دیوانه وار تجربه میکرد

            پرنده٬ آه٬ فقط یک پرنده بود...


چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

                        سنگی و نا شنیده فراموش می کنی

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را

                         از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است

                         با برگهای مرده هم اغوش می کنی

گمراه تر ز روح شرابی و دیده  را

                         در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من

                         خوش باد مستی ات٬ که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را

                         بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها٬فروغ تو بنشست و رنگ باخت

                          او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟؟؟

                        

+ نوشته شده در  پنجشنبه 30 تیر1390ساعت 12:42  توسط بیتا  | 

برای طلب توانگری احساس گناه نکنید٬توانگری موهبتی معنوی است.

دوستی می گفت:

 شاید یک روز بد در محل کار خود داشته باشی به مردی فکر کن که سالهاست بیکار است و شغلی ندارد.

ممکن است غصه ی زود گذر بودن تعطیلات را بخوری٬ به زنی فکر کن که با تنگدستی وحشتناکی روزی دوازده ساعت٬ هفت روز هفته را کار می کند تا فقط شکم فرزندانش را سیر کند.

وقتی ماشینت خراب می شود و تو مجبوری برای یافتن کمک کیلومترها پیاده بروی٬ به معلولی فکر کن که دوست دارد یک بار فرصت راه رفتن داشه باشد.

وقتی که روابط تو رو به تیرگی و بدی می گذارد و دچار یاس می شوی٬ به انسانی فکر کن که هرگز طعم دوست داشتن و مورد محبت واقع شدن را نچشیده است.

ممکن است احساس بیهودگی کنی و فکر کنی که اصلا برای چی زندگی می کنی و بپرسی هدف چیست؟ شکرگذار باش٬ در اینجا کسانی هستند که عمرشان ان قدر کوتاه بوده که فرصت کافی برای زندگی کردن نداشتند.

وقتی متوجه موهایت می شوی که خاکستری شده است و تو در ایینه می بینی٬ می شوی٬ به بیمار سرطانی فکر کنئ که ارزو دارد کاش مویی داشت تا به ان رسیدگی کند.

ممکن است خودت را قربانی تندی٬جهل و ... بدانی٬ به یاد داشته باش همه چیز می تواند بدتر هم باشد٬ تو هم می توانستی یکی از انها باشی٬ همه چیز می توانست بدتر هم باشد...

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 15 خرداد1390ساعت 17:3  توسط بیتا  | 

                  پایان جست و جو

باور کنید که دیوانه نیستم

                            باید درست روی همین خط بایستم

اینجا درست سه قدم مانده تا خدا

                            یعنی محل وعده ی من با ستاره ها

او قول داده است که ا ز روزهای بعد

                            هر وقت خسته شد به همین نقطه می رسد

او قول داده است که عشقش دروغ نیست

                            اصلا حوالی دل پاکش شلوغ نیست

من را خودش برای خودش انتخاب کرد

                           ان عشق های بی سر و پا را جواب کرد

می گفت: افریده شدم من برای او

                           نام مرا گذاشت< پایان جست و جو>

اصلا مرا به حال خرابم رها کنید

                           تنها برای خوبی لیلا دعا کنید

لیلا برای عشق نشان همیشگی ست

                          مثل صدای ضربه ی باران به زندگی ست

وقتی زمان عاشقی کوتاه می شود

                         لیلا تمام حجم تنش اه می شود...

+ نوشته شده در  دوشنبه 2 خرداد1390ساعت 14:41  توسط بیتا  |